مازرون نمایشmazronnamaesh
دانش خود را هیچگاه احتکار نکنید / دکتر قریب
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


مازرون نمایش به ارسال اخبار، مطالب و موضوعاتی در باره نمایش های اجراء شده در مازندران می پردازد .

مدیر وبلاگ : حمیدرضا گل محمدی تواندشتی
مطالب اخیر
نظرسنجی
نظرتان در باره وبلاگ چیست؟






زمان ثبت : 1394-03-10 21:17:35

آیین اولین جشنواره استانی تئاتر خیابانی «کوچه به کوچه » آمل

به گزارش سایت نسخه هنر؛
آیین اختتامیه اولین جشنواره  استانی تئاتر «کوچه به کوچه» آمل هفتم خرداد ماه با حضور مسعود فروتن هنرمند آملی عرصه سینما، تلویزیون و گویندگی، رییس واعضای شورای  اسلامی شهر آمل، و تنی چند از مسئولان استانی و شهرستانی و گروه های هنری شرکت کننده در این جشنواره و هنرمندان سراسر استان  در پارک مادر این شهرستان برگزارشد.
خسرو ابراهیم زاده  رییس شورای اسلامی ورییس ستاد برگزاری اولین جشنواره تئاتر خیابانی «کوچه به کوچه» آمل  ضمن تبریک ایام شعبانیه  گفت: یکی از سیاست های شورای اسلامی شهر در دوره چهارم رویکرد فرهنگی در حوزه های مختلف شهری است که در بحث تئاتر بسیار خوشحال هستیم که از سوی انجمن تئاتر و ریاست اداره فرهنگ وارشاد اسلامی شهرستان و همه پیشکسوتان عرصه تئاتر و خانواده فرهنگ همکاری بسیار خوبی با ما در سطح شهر دارند .
وی افزود: در طی این سه روز در حوزه فرهنگ شهر وندی داشتیم اعتقاد داریم که بهترین شرایط و فعالیت هایی را که می توانیم  تبلیغات و فعالیت کنیم انجام همین برگزاری تئاتر های خیابانی در سطح پارک ها است که امیدواریم در سال های آتی بتوانیم فعالیت بهتری را داشته باشیم.
ابراهیم زاده با اشاره به این مطلب که  با توجه به اینکه آمل پایتخت استان هست تصریح کرد: اولین دوره را برگزار کردیم و نقص هایی در کار بود و امیدواریم که در دوره های بعدی بتوانیم عملکرد بهتری داشته باشیم .
در ادامه از فعالان  تئاتر شهرستان آمل ، هئیت داوران ، دست اندر کاران در این جشنواره و  اولین جشنواره تئاتر خیابانی «کوچه به کوچه» با اهداء لوح تقدیر تجلیل بعمل آمد .
در مراسم پایانی این جشنواره از تلاش‌های 40 ساله مسعود فروتن هنرمند آملی عرصه سینما، تلویزیون و گویندگی تجلیل و هنرمندان هفت نمایش‌ برتر، عوامل اجرایی و برگزارکنند‌گان نخستین جشنواره استانی تئاتر خیابانی کوچه به کوچه با حضور مردم و مسئولان قدردانی شد.
گفتنی است که این جشنواره به صورت غیر رقابتی و با محوریت  ارتقای  سطح دانش زندگی شهروندی ، ارتقا سطح فرهنگ اصیل اسلامی – ایرانی در روابط شهروندی ، استفاده از ابزارهای خلاقانه جهت آموزش غیر مستقیم شهروندان ، استحکام پیوندهای شهروندی و مشارکت در زیباسازی شهری و انتقال انتظارات متقابل مردم و مدیریت شهری با زبان
شهروند و فرهنگ ایثار و شهادت، شهروند و فرهنگ اصیل اسلامی، ایرانی، شهروند و رفاه اجتماعی، شهروند و سالمندان، جانبازان و معلولان، مشارکت شهروندان در اداره شهر، شه



نوع مطلب : اخبار News، 
برچسب ها : آیین اولین جشنواره استانی، تئاتر خیابانی، «کوچه به کوچه » آمل،
لینک های مرتبط :
زمان ثبت : 1394-03-06 22:15:42

«حمیدرضا گل محمدی تواندشتی» کارشناس نمایش :

تئاتر خیابانی زمینه ساز آشتی مردم با تئاتر

اولین جشنواره استانی تئاتر خیابانی «کوچه به کوچه» آمل با همت مسئولان و هنرمندان آملی در اعیاد شعبانیه قرار است در آمل اجرا شود.
به گزارش سایت نسخه هنر؛ «حمیدرضا گل محمدی تواندشتی»  کارشناس نمایش، تئاتر خیابانی را زمینه ساز آشتی مردم با تئاتر دانست.
وی ادامه داد: این حرکت تئاتری مردمی  در استان را به فال نیک می گیریم، البته جشنواره هایی از این نظیر کم و بیش در استان  در قالب جشنواره های شهری در استان برگزار شده است اما تاکنون جشنواره تئاتر خیابانی استانی برگزار نشده بود، که امیدواریم این حرکت استمرار پیدا کند و ما شاهد رشد تئاتر در جامعه باشیم .
جشنواره های مختلف تئاتر  صحنه ای را از اوایل انقلاب تا کنون  با اسامی تئاترفجر، تئاتر دفاع مقدس، تئاتر بسیج و ماه و... در استان برگزار می شد  که بار مالی بسیاری داشته است  اما بازدهی اش بسیار کم، چرا که استقبال از اینگونه جشنواره مختص به هنرمندان است و عامه مردم از آن بهره مند  نمی شود ، اما  در جشنواره های خیابانی هزینه کمتر  و بهره مندی بیشتری عاید می شود. 
نگاهی به تاریخچه تئاتر خیابانی می اندازیم تا اینکه بدانیم که پیدایش تئاتر خیابانی از چه زمانی و از کجاست  و پیام آن چیست؟
 اگر به  تاریخچه تئاتر خیابانی  نظری  بیندازیم  مشاهده می کنیم  که  در اوایل قرن بیستم، به دنبال جنگ جهانی اول و انقلاب شوروی تئاتر های  خیابانی در اروپا از رونق بسیار برخوردار شد. این تئاتر با هدف تبلیغ و ترویج اجرا می‌شد و عموما می‌خواست که مواضع انقلاب را تبلیغ کند. بعد از جنگ جهانی دوم و بخصوص در دهه 1950 میلادی این روند سیر نزولی پیدا کرد تا جنبش دانشجویی فرانسه در اواخر سال‌های 60 و ظهور رادیکالیسم در اروپا به آن جان تازه‌ای بخشید. فرق رویکرد این تئاتر با تئاترهای قبلی این بود که اگر در گذشته تئاترخیابانی در دفاع از پرولتاریا  برخاسته بود این‌بار بر ضد سرمایه ‌داری جهانی سر برآورده بود. بخصوص بعد از جنگ ویتنام خیلی از این نمایش ها با هدف مخالفت با امپریالیسم جهانی شکل گرفت و  به مرور زمان  تاثیرات سیاسی در این نمایش‌ها کم شد ولی جای خود را به دفاع از حقوق سیاهان، زنان و اکنون مخالفت با جهانی‌سازی داد.
 
تئاتر خیابانی تئاتری اجتماعی  است که با اعتراض به اوضاع موجود جامعه در قالب یک داستان در میان مردم به نمایش درمی‌آید. آنچه درتئاترخیابانی اهمیت فراوان دارد مضمون نمایش  در این نوع تئاتر است می‌تواند برگرفته از واقعیت‌ها و مشکلات روزمره جامعه ای که در آن زندگی می کنیم  باشد.
تئاتر خیابانی مضامینش را از زندگی شهری ومشکلات روزانه‌ای که مردم با آن  در گیر هستند گرفته و ارایه می کند و بیانگر دردها رنج‌ها، خوشی‌ها و ناخوشی‌های طبقات مختلف جوامع بشری است  که بامضامین  سرگرم‌کننده، فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی در کوچه و بازار و... اجرا می شود.
در این نوع تئاتر تماشاگر و بازیگر برخلاف تئاتر های صحنه ای معنایی دیگر و متفاوت  پیدا می کنند، با هم یکی می شوند و ارتباط  بین بازیگر و تماشاگر در بالاترین حد ممکن وجود دارد و این دو بدون هیچ برنامه‌ریزی از پیش تعیین شده‌ای خود را در جریانی دخیل می‌بینند که درونشان  را به بیرون می ریزد.
با اشاره به این مطلب که نمایش های میدانی و فضای باز  از دیر باز در ایران به اجرا در می آمده است که بیشتر جنبه تفریحی وتفنن داشته و در نزد مردم از محبوبیت خاصی برخوردار بوده است ،  اما  شکل رسمی حضور نمایش خیابانی در جشنواره های رسمی در ایران از سال 66 در ششمین جشنواره تئاتر فجر بودازآن زمان هر سال بخشی از بسیاری جشنواره های معتبر، به نمایش خیابانی اختصاص یافته است. نمایشی که گر چه نام «خیابان» بر خود دارد؛ اما بسیاری از فضاها را دربرمی گیرد. خیابان، مدرسه، پارک، پایانه های قطار و مترو، میدان های عمومی و... محیط های خوبی برای عرضه نمایش خیابانی است.
پس از تاریخچه و تعریف تئاتر خیابانی به پردازیم به این مطلب که  اکثر مردم  قرابت  چندانی با تئاتر ندارند و هنر نمایش جایگاهی در زندگی این قشربرای خود باز نکرده است، مردم به دلیل  مشکلات و تنگناهای زندگی  به سراغ تئاتر نمی روند، مشاهده می شود که برخی از هنرمندن تئاتر استان  وقتی با عدم استقبال مخاطبین در سالن ها  روبرو می شوند فورآ هجمه خود را به سوی مخاطب  نشانه روی می کنند و آنها  را مقصر می دانند، و قتی  که ما خودمان را در فضا های بسته سالن محبوس  کنیم  و فقط اجرا ها را مختص به سالن می دانیم و  تئاتر  را  به میان مردم  کوچه  و بازار ... نمی بریم  چه انتظاری داریم که مردم تئاتر را درک کنند  و با این هنر  همدم شوند.
  در تئاتر خیابانی همانند نمایش های میدانی و فضای باز  خودمان  به جای اینکه مردم به طرف نمایش  کشیده شوند ، نمایش  به  میان مردم می رود و به توسعه این هنر و شناسانده شدن و پذیرفته شدن آن نزد مردم کمک می‌کند و این رغبت را می‌تواند در آنان به وجود آورد که به تئاتر نگاه راغب تری  داشته باشند ، چرا که  رسالت تئاتر خیابانی بردن این هنر در میان مردم است.
با توجه به اینکه دو وجهه تراژدی و طنز در تئاتر خیابانی وجود دارد اگر با درون مایه طنز اجرا در آید  جذب مخاطب در تئاتر خیابانی موثر تر واقع می شود، البته با توجه به قرار گرفتن در موقعیتی خاص می توان از تراژدی هم استفاده کرد .
اجرای تئاتر خیابانی می تواند فرهنگ دیدن  تئاتر را در جامعه رواج دهد و مردمی که از  تئاتر روی گردان شده اند را دوباره با سالن‌های تئاتر آشتی دهد.
تئاتر خیابانی  تئاتری است که به سرعت، بدون مقدمه  شکل می گیرد و نیاز به  دکور، نور و نیروی انسانی بیشتر و ... ندارد و نسبت به تئاتر صحنه ای در مدت زمان خیلی کم آماده اجرا می شود و از هزینه کمی برخوردار است و همانند تئاتر صحنه ای نیاز به  مکان خاص جهت تمرین ندارد  پس کاری سهل تر و بازده ای  سریعتر  نسبت به تئاتر صحنه ای  دارد.

ختم کلام این است که  «تئاتر خیابانی زمینه ساز آشتی مردم با تئاتر است »

 





نوع مطلب : اخبار News، 
برچسب ها : سایت نسخه هنر؛، تئاتر خیابانی، آشتی مردم با تئاتر، گل محمدی،
لینک های مرتبط :

تئاتر خیابانی، بردن این هنر در میان مردم است


تئاتر خیابانی، بردن این هنر در میان مردم است
اجرای تئاتر خیابانی می‌تواند فرهنگ دیدن تئاتر را در جامعه رواج دهد و مردمی که از تئاتر روی گردان شده‌اند را دوباره با سالن‌های تئاتر آشتی دهد.

تئاتر خیابانی تئاتری اجتماعی است که با اعتراض به اوضاع موجود جامعه در قالب یک داستان در میان مردم به نمایش درمی‌آید و آنچه در تئاتر خیابانی اهمیت فراوان دارد مضمون نمایش در این نوع تئاتر است که می‌تواند برگرفته از واقعیت‌ها و مشکلات روزمره جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم باشد.

تئاتر خیابانی مضامینش را از زندگی شهری و مشکلات روزانه‌ای که مردم با آن درگیر هستند گرفته و ارایه می‌کند و بیانگر دردها رنج‌ها، خوشی‌ها و ناخوشی‌های طبقات مختلف جوامع بشری است که با مضامین سرگرم‌کننده، فرهنگی، اخلاقی و اجتماعی در کوچه و بازار اجرا می‌شود.

تئاتر خیابانی به دلیل حضور در جمع نزدیک‌تر مردم طرفداران بیشتری دارد و اگر نمایشی در خیابان اجرا شود جمعیت حاضر به راحتی از آن نخواهند گذشت و این امر نشان از جایگاه این رویکرد دارد.

 حمیدرضا گل محمدی تواندشتی  کارشناس نمایش در این باره  می‌گوید: جشنواره‌های مختلف تئاتر صحنه‌ای از اوایل انقلاب تا کنون با اسامی تئاتر فجر، تئاتر دفاع مقدس، تئاتر بسیج ، ماه و... در استان  و کشور برگزار می‌شد که بار مالی بسیار ولی بازدهی‌ بسیار کمی داشته است، چرا که استقبال از اینگونه جشنواره‌ها مختص به هنرمندان است و عامه مردم از آن بهره‌مند نمی‌شوند اما در جشنواره های خیابانی هزینه کمتر  و بهره‌مندی بیشتری عاید می‌شود.

وی می‌افزاید: باید نگاهی به تاریخچه تئاتر خیابانی بیاندازیم تا بدانیم پیدایش تئاتر خیابانی از چه زمانی و از کجاست و پیام آن چیست.

این هنرمند مازندرانی ادامه می‌دهد: در اوایل قرن بیستم، به دنبال جنگ جهانی اول و انقلاب شوروی تئاترهای خیابانی در اروپا از رونق بسیار برخوردار شد؛ این تئاتر با هدف تبلیغ و ترویج اجرا می‌شد و عموما می‌خواست که مواضع انقلاب را تبلیغ کند، بعد از جنگ جهانی دوم و بخصوص در دهه 1950 میلادی این روند سیر نزولی پیدا کرد تا جنبش دانشجویی فرانسه در اواخر سال‌های 60 و ظهور رادیکالیسم در اروپا به آن جان تازه‌ای بخشید.

وی اظهار می کند: فرق رویکرد این تئاتر با تئاترهای قبلی این بود که اگر در گذشته تئاترخیابانی در دفاع از پرولتاریا برخاسته بود این‌بار بر ضد سرمایه‌داری جهانی سر برآورده بود به خصوص بعد از جنگ ویتنام بسیاری از این نمایش‌ها با هدف مخالفت با امپریالیسم جهانی شکل گرفت و به مرور زمان تاثیرات سیاسی در این نمایش‌ها کم شد ولی جای خود را به دفاع از حقوق سیاهان، زنان و اکنون مخالفت با جهانی‌سازی داد.

وی تاکید می‌کند: در این نوع تئاتر تماشاگر و بازیگر برخلاف تئاترهای صحنه‌ای معنایی دیگر و متفاوت پیدا می‌کنند، با هم یکی می‌شوند و ارتباط بین بازیگر و تماشاگر در بالاترین حد ممکن وجود دارد و این دو بدون هیچ برنامه‌ریزی از پیش تعیین‌شده‌ای خود را در جریانی دخیل می‌بینند که درونشان را به بیرون می‌ریزد.

این کارشناس نمایش با بیان اینکه  شکل رسمی حضور نمایش خیابانی در جشنواره‌های رسمی در ایران از سال 66 در ششمین جشنواره تئاتر فجر بود، می گوید: از آن زمان هر سال بخشی بسیاری از جشنواره‌های معتبر، به نمایش خیابانی اختصاص یافته است .

 وی با اشاره به اینکه  اکثر مردم آشنایی چندانی با تئاتر ندارند و هنر نمایش جایگاهی در زندگی این قشر ندارد، می افزاید: مردم به دلیل مشکلات و تنگناهای زندگی به سراغ تئاتر نمی‌روند، مشاهده می‌شود که برخی از هنرمندن تئاتر وقتی با عدم استقبال مخاطبین در سالن‌ها  روبرو می شوند فوراً هجمه خود را به سوی مخاطب نشانه‌روی می‌کنند و آنها  را مقصر می‌دانند.

گل‌محمدی معتقد است: وقتی که ما خودمان را در فضاهای بسته سالن محبوس  کنیم  و فقط اجراها را مختص به سالن بدانیم ، تئاتر  را  به میان مردم  کوچه  و بازار ... نمی‌بریم  پس نباید انتظار داشت که مردم تئاتر را درک کنند  و با این هنر  همدم شوند.


 تئاتر خیابانی، بردن این هنر در میان مردم است

 وی می‌افزاید: در تئاتر خیابانی به جای اینکه مردم به طرف نمایش  کشیده شوند، نمایش  به  میان مردم می‌رود و به توسعه این هنر و شناسانده شدن و پذیرفته‌شدن آن نزد مردم کمک می‌‌کند و این رغبت را می‌تواند در آنان به وجود آورد که به تئاتر نگاه راغب‌تری  داشته باشند، چرا که رسالت تئاتر خیابانی، بردن این هنر در میان مردم است.

این هنرمند مازندرانی با اشاره به اینکه دو وجه تراژدی و طنز در تئاتر خیابانی وجود دارد ، گفت:اگر با درون مایه طنز اجرا درآید جذب مخاطب در تئاتر خیابانی موثرتر واقع می‌شود، البته با توجه به قرار گرفتن در موقعیتی خاص می‌توان از تراژدی هم استفاده کرد.

وی بیان می‌کند: اجرای تئاتر خیابانی می‌تواند فرهنگ دیدن تئاتر را در جامعه رواج دهد و مردمی که از  تئاتر روی گردان شده‌اند را دوباره با سالن‌های تئاتر آشتی دهد.


 نمایش‌های صحنه‌ای در انزوا به سر می‌برند

آرش رمضانی فوکلائی کارشناس نمایش معتقد است یکی از هنرهایی که می‌تواند در جامعه تاثیرگذار باشد هنر نمایش بوده که از دیرباز در جوامع محتلف تاثیر آن مشهود است.

وی هنر نمایش رایج در جامعه را به دو گونه صحنه‌ای و خیابانی تقسیم‌بندی کرد و می‌افزاید: هرگاه هنری از جامعه و مردم دور می‌شود و مخاطب خود را از دست می‌دهد بایستی علل آن را کنکاش کرد و به درمان آسیب آن پرداخت.

رمضانی بیان ‌می‌کند: هم اکنون نمایش‌های صحنه‌ای نتوانسته مخاطب خود را در سطح عامه مردم جذب کند و در انزوا بسر می‌برد. 

این هنرمند مازندرانی یادآور شد: یکی از آسیب‌های تئاتر صحنه‌ای این است که مخاطبانش فقط مختص به قشر خاص هنرمندان محدود شده و دست‌اندرکاران این گونه نمایش در ایران مخاطبان خود را به خوبی نمی‌شناسند .

وی تصریح ‌می‌کند: برعکس نمایش خیابانی نمایشی تاثیرگذارتر و با مخاطب عام کوچه بازار سر و کار دارد و این اندیشه چیزی جز تقویت نمایش خیابانی که به دل جامعه ورود پیدا می‌کند نیست.

 رمضانی یادآور می شود:وقتی تاریخچه نمایش خیابانی را می‌بینم مشهود است که این نمایش با اندیشه اعتراض در کشورهای غربی بعد از جنگ جهانی به جامعه ورود پیدا کرد تا اینکه معضلات و مشکلات جامعه را به گوش مردم برساند.‌

این هنرمند مازندرانی تصریح کرد: اگر نگاهی به نمایش‌های ایرانی مثل خرده نمایش‌ها و  نمایش‌های فضای باز سنتی ایرانی بیاندازیم می‌بینم  که تئاتر خیابانی در گذشته در میان مردم از محبوبیت خاصی برخوردار بود و مورد استقبال قرار می‌گرفت .

با آسیب‌هایی که در زمینه هنر نمایش در صحنه بیان شد و استقبال کم مردم به این هنر؛ بررسی‌ها نشان می‌دهد که تئاتر خیابانی رویکردی است که برای آشتی مخاطب با تئاتر می تواند با از نو شناختن آن، تئاتر صحنه ای را هم پر مخاطب کند.

روابط عمومی - به نقل از ایسنا
۵ خرداد ۱۳۹۴ ۱۱:۱۲





نوع مطلب : اخبار News، 
برچسب ها : تئاتر خیابانی، بردن این هنر در میان مردم است،
لینک های مرتبط :





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic